Restaurant Day to jednodniowa, cykliczna impreza gastronomiczna, w trakcie której kto-tylko-chce, może zostać szefem kuchni i zaprezentować swoje kulinarne zdolności. Nie trzeba posiadać kierunkowego wykształcenia ani specjalnych talentów, wystarczy zamiłowanie do jedzenia.
Lutowa edycja zbiegła się w czasie z Wrocławskim Bazarem Smakoszy (przestrzeń dla lokalnych producentów żywności), który każdej niedzieli odbywa się w Browarze Mieszczańskim. Tym razem można więc było upiec dwie pieczenie na jednym ogniu, że tak pozostanę w klimatach kulinarnych. Pomyślałam zatem, że warto się tam wybrać. Okazało się, że podobnego zdania było wielu innych ludzi, bo na miejscu zastaliśmy tłumy. W jednej z części Browaru można było zapoznać się z ofertą miejscowych sklepów ze zdrową żywnością oraz lokalnych przedsiębiorstw (tu do gustu w szczególności przypadła mi marka Polska Róża, oferująca naturalne soki oraz Etno Cafe – palarnia kawy z Etiopii), w drugiej części odbywał się natomiast Restaurant Day. Tam z kolei każdy smakosz miał szansę skosztować przygotowywanych specjałów m.in.: sushi (Sebu Sushi), ciast i słodkości (Cake and the city), przysmaków dawnego Breslau (np. grog), wędzoną wieprzowinę z powidłami BBQ na śliwce z macą i otrębami (Hartman’s street food) albo takich pyszności, jak np. chlebowy biszkopt pszenno-żytni z masą kakaową i wiśniami,
Ze wszystkich możliwych trendów chyba najbardziej cieszy mnie moda na zdrowe jedzenie. Wiem, że to określenie często bezprawnie wykorzystywane jest przez koncerny spożywcze, które za każdy produkt z przedrostkiem -eko na opakowaniu każą sobie płacić bajońskie sumy, a w rzeczywistości niewiele wspólnego mają z organiczną żywnością. To jednak fajnie, że ludzie (w tym ja) po etapie zachłyśnięcia się tanim, hipermarketowym produktem, zaczęli świadomiej konsumować i nie jest im obojętne to, co wkładają do koszyka. Przy okazji tego wpisu przypomina mi się jednak najsmutniejszy fragment z filmu 33 sceny z życia, w którym leżąca na łożu śmierci Barbara wypowiada zdanie: A ja głupia myślałam, że jak będę jadła brokuły, to nie zachoruję na raka”…
I tym optymistycznym akcentem, pragnę skłonić Was do refleksji.
Ave!
